«دانشنامه احادیث پزشکی» براساس احاديثي از زبان پیامبر(ص) و امامان معصوم‏ (ع) درباره طب و طبابت، بیمارى‏هاى جسمانى و راه علاج آنها و نیز لزوم رعایت آداب ظاهرى مربوط به بدن در پنج بخش تنظيم شده است.

بخش اول با عنوان پزشكی، در سه فصل به طبابت از نظر اسلام، آداب و احكام طبابت و دستورات طبّى مي‌پردازد.

بخش دوم، با نام بیمارى؛ گونه‏‌ها، پیامدها و نیز وظایف بیمار و آداب عیادت او را شامل می‌‏شود.

بخش سوم، در بردارنده مطالب مربوط به اندام‏هاست كه قلب، مغز و اعصاب، چشم، گوش، دهان و دندان، دستگاه تنفس، پوست، خون، استخوان، مو، ناخن و آلات تناسلى را در برمی‌گیرد. هم‌چنین به تأثير خوردن و آشاميدن در سلامت و بيماري به همراه درمان با غذاها و گياهان دارويي پرداخته شده است.

بخش چهارم این کتاب به نقش خوردن و آشامیدن در سلامت و بیمارى اختصاص دارد. در این بخش، گزارش‏هایى درباره سیرى و گرسنگى، آداب خوردن و نوشیدن و آداب خوردن گوشت آمده است.

بخش پنجم ــ كه از همه مطالب گسترده‏‌تر است ــ احادیثى را در زمینه مداوا با انواع خوراكی‌ها و داروها با ذكر نام و خاصیت آنها در شصت فصل گزارش می‌‏كند.

در پایان این کتاب فهرستى از آیات، اعلام، جمعیت‏ها ، بیمارى‏ها، اماكن و منابع ارائه شده است.
پیشتر کتاب «دانشنامه احادیث پزشکی» به دو زبان فارسی و عربی در دو مجلد به چاپ رسیده بود.

در حوزه علوم بشري، پزشکی، سرآمد همه دانشهاست؛ چرا که فلسفه سایر علوم، بهرهوري انسان از مواهب زندگی است و این هدف، جز در پرتو سلامت جسم و جان، میسّر نیست. از این رو، امام باقر علیه السلام میفرماید:

 [بدان که نه هیچ دانشی چون جُستن سلامت است و نه هیچ سلامتی چون سلامتِ دل.]

این سخن، به روشنی نشان میدهد که از نگاه اسلام، طبّ روان، ارجمندتر از طبّ تن، و طبّ تن، ارزشمندتر از سایر علوم است.

این حدیث نبوي نیز بدین معنا اشاره دارد که میفرماید:

[دانش بر دو گونه است: دانش دینها و دانش بدنها.]

طبابت ،کار خداوند است ...

قرآن کریم، از ابراهیمِ خلیل علیه السلام نقل میکند که فرمود:

دانشنامه احادیث پزشکی، ج 1، ص: 8

((وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ ))

و چون بیمار شوم، او(خداوند) شفایم میدهد.

این سخن، بدین معناست که طبابت، کار خداوند متعال است و طبیب واقعی اوست. خداوند است که خواصّ درمانی را در

داروها نهاد و در نظام آفرینش، براي هر دردي دارویی آفرید و به انسان، استعداد شناخت دردها و داروها و چگونگی درمان خود، قرار داد، چنان که پیامبران الهی نیز (براي درمان (( شافی )) و (( طبیب )) آنها را عنایت کرد و بدینسان، او را مظهر نامهاي بیماريهاي جان) مَظهر این نامهاي مقدّس هستند. امام علی علیه السلام، در توصیف پیامبر خدا میفرماید:

طَبیبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ، قَد أحکَمَ مَراهِمَهُ، و أحمی مَواسِمَهُ، یَضَعُ ذلِکَ حَیثُ الحاجَۀُ إلَیهِ، مِن قُلوبٍ عُمیٍ، و آذانٍ صُمٍّ، و ألسِنَۀٍ بُکمٍ. مُتَتَبِّعٌ بِدَوائِهِ مَواضِعَ الغَفلَۀِ، و مَواطِنَ الحَیرَةِ .

طبیبی بود که طبابت را بر بالین بیماران میبُرد، مرهم را درست بر جایی که باید، مینهاد و آنجا که بایسته بود، داغ مینشاند. اواین همه را بدان جا میرساند که نیازمندش بود: دلهاي بیفروغ، گوشهاي ناشنوا و زبانهاي ناگویا. با درمان خویش، منزلگاههاي بیخبري و جایگاههاي سرگشتگی انسان را میجست.

بنا بر این، از نگاه اسلام، طبیب و دارو خواه براي روح (جان/ روان)، و خواه براي تن (بدن/ جسم)، تنها نقش یک واسطه را درنظام حکیمانه آفرینش ایفا میکنند و درمان کننده، فقط خداوند متعال است.

جهت دانلود این کتاب ارزشمند روی لینک زیر کلیک نمائید ...

http://www.4shared.com/rar/UkxBMridba/_2___.html